Eindelijk is het zover, het is gelukt om mijn eigen domein met een weblog erop in de lucht te knallen!
Dus wil je mijn schrijfsels blijven lezen? Op de hoogte blijven van mijn leventje?
Klik dan hier om op mijn eigen stukje op het wereld wijde web te komen.
Ik hoop tot snel!

Eindelijk, het is weer weekend! Wat duurde deze week verschrikkelijk lang! Op mijn werk was het behoorlijk rustig de hele week, de scholen zijn weer begonnen, dus we moeten weer wachten op de vrije dagen die nu nog komen gaan om een beetje omzet te kunnen draaien. Nou zou je denken dat het heerlijk is om overdag rustig aan te doen en dan ‘s avonds op de nieuwe kamer hard aan de slag te gaan, maar helaas, niets is minder waar, ik word zo ontzettend lui van dat rustige werk weekje! Ik ben dus ontzettend blij dat deze week weer om is!

Aankomende week hoef ik gelukkig maar 2 dagen te werken. Dinsdag en woensdag. Een keer per maand ben ik op donderdag vrij, en die vrije donderdag valt in deze week, ik heb er maar even lekker 2 vrije dagen achteraan geplakt. Zodat ik flink aan de gang kan gaan in huis. Ook paps is al die dagen vrij, dus ik denk dat we een heel eind gaan komen met mijn kamertje en niet te vergeten ook de rest van het huis.

Volgende week zondag word ik alweer 21 lentes jong. Het moet niet gekker worden, ik had er vanmiddag met een collega nog over, dat ik nu langzaam aan richting de 30 ga.. Waar je al niet over nadenkt op je 20e! Verder heb ik vrij weinig meegemaakt. M’n kamertje begint langzaam aan steeds meer af te worden. De kledingkast staat, ingeruimd en wel. En ik ben er blij mee! Al m’n kleertjes weer overzichtelijk op de planken, ik heb meer leuke kleren dan ik dacht! Soms is het dus best handig om even al je kleding na te lopen.

Morgen neem ik even de tijd om mijn feedreader na te lopen, dan kom ik weer bij al jullie blogjes langs om een reactie achter te laten, want dat schiet er een beetje bij in de laatste 2 weken! Maar ik denk wel aan jullie hoor! Vergeet dat niet!

Fijn weekend allemaal, de mijne is vandaag pas begonnen, maar ik ga er volop van genieten!

Volgens mij heb ik mijn droombaan gevonden, sinds afgelopen zaterdag ben ik druk bezig met schuren, roeren, stoffen, schilderen en eerlijk gezegd vind ik het nog leuk ook!

Over een paar dagen (hoop ik) ga ik mijn geliefde zoldertje definitief verlaten, ik ga verhuizen, niet naar een ander huis, maar een verdieping lager. Vanwege het gebrek aan geld zullen we een meneer of mevrouw in huis moeten nemen die de zolder komt huren. Eigenlijk hadden we een paar weken terug al aan mijn aanstaande kamer moeten beginnen, maar nu we er echt mee zijn begonnen gaat het ineens in een rap tempo. De kamer ging leeg, de kozijnen werden geschuurd, het stof dat vrijkwam is weggehaald en de kozijnen werden schoon gemaakt. 2,5 jaar terug heb ik samen met m’n moeder en een vriendin de hele woonkamer geschilderd. Dus ik ging er vanuit dat het me nu ook wel zou lukken. En jawel, langzaam maar zeker word mijn nieuwe kamer steeds witter en witter. Het ruikt lekker fris. Gisteren ging de eerste verflaag op de muren, ik dacht, ik doe rustig aan, maar gisteren om 9 uur waren alle 4 de muren gedaan. Helaas nog niet helemaal dekkend. Dus vanmiddag toen ik bij vriendlief vandaan kwam zijn er weer 2 muren nog witter gemaakt.

Zo dus nog de laatste 2 muren, met een beetje mazzel ook nog het plafond en dan kunnen we morgen beginnen met het opbouwen van mijn kledingkast, die ik een aantal jaar terug van mijn oma heb gexebrft. Zo af en toe vraag ik om hulp aan m’n vader en als m’n broertje thuis is aan hem, maar eigenlijk heb ik dit resultaat alleen maar aan mezelf te danken. Rustig aan word het mijn eigen stekkie.

Al sinds begin november zijn al mijn spulletjes in dozen gepakt en ik kan bijna niet wachten tot mijn eigen stekkie klaar is, zodat ik rustig op m’n gemakje de dozen weer uit kan pakken en alles weer lekker door mijn handen kan laten gaan. Nog even geduld hebben, tot die tijd blijf ik lekker bob de bouwer spelen. Ook leuk om te doen!

*Nog even iets er bij schrijven *
Jullie krijgen natuurlijk allemaal het eind resultaat te zien he! Voor en Na foto’s

Sinds anderhalf jaar werk ik bij een indoor speelparadijs. De ene keer heb ik het meer naar mijn zin dan de andere keer. Dat is normaal denk ik. We hebben 1 hele belangrijke regel en dat is dat je no matter what, een kind z’n dag niet mag verpesten door je eigen problemen. Dus ben je verdrietig of boos, hou het lekker voor je, voor de kids moeten we er een fantastische dag van maken. Ik moet zeggen dat het niet altijd meevalt, als ik eens een nacht slecht geslapen heb, of er is een collega die nogal vervelend is, dan is het lastig om vooral te blijven lachen naar die kinderen die vaak ontzettend vervelend kunnen zijn.

Maar toch, soms zijn er kinderen die je hele dag goedmaken. De glimlach van een kind, doet je beseffen dat je leeft.
Niet alleen die glimlach krijgt dat voor elkaar, een stortvloed van leuke opmerkingen rolt uit die kleine mondjes, die opmerkingen doen je pas beseffen dat je leeft, regelmatig heb ik pijn in m’n buik van het lachen.

Een week of 2 terug was ik bezig met het bedienen van de botsauto’s toen een allerliefst kind van een kilo of 15 te zwaar al de hele tijd tegen me aan kletste. Na een saai gesprek kwam dit er ineens uit:
Kind: "Mevrouw, u hebt een dikke kont!"
Ik: "Ja, maar die heb jij ook!"
Kind: "Gezellig, dan hebben we samen een dikke kont!"
Als je dan de rest van de middag in het voorbij lopen een klap op je kont krijgt komt dat gesprek steeds weer naar boven. Kinderen zijn eerlijk, gelukkig kon dit kind het goed hebben dat ik ook eerlijk naar hem toe was!

Ouders betalen bij ons ook entree, de meesten zijn het daar niet mee eens, maar na enige uitleg accepteren ze het vaak toch wel. Kinderen onder de 4 jaar zijn gratis. Natuurlijk weten we dat niet alle ouders altijd eerlijk zijn over de leeftijd van hun kids, maar wat ze wel vergeten is dat kinderen vaak wxe9l eerlijk zijn. Zo ook van de week, een allerliefst meisje met 2 blonde staartjes, een klein brilletje op. Haar linkeroog keek in haar rechterbroekzak, maar ach, ze was lief. Een beetje brutaal. Ze komt naar me toe en zegt:
"Mevrouw, ikke mag van mama nie zeggen dat ikshenxke ben"
Ik: "Sorry meid, ik versta je niet zo goed" Ik buig door mijn kniexebn om op haar hoogte te zijn en vraag of ze het nog 1 keer wil herhalen.
Kind: "Ik mag van mama niet zeggen dat ik al 4 jaar ben, want dan moet mama centjes betalen"
Op dat moment komt moeders aanlopen en ze ving nog net de woorden Centjes Betalen op, lachend vroeg ze aan haar dochter waarvoor mama dan wel centjes moest betalen. Om de vrouw geen ongemakkelijk gevoel te geven ben ik snel weggelopen, aaide de blonde knapperd even over haar bol en maakte me snel uit de voeten.

Ik mag dan misschien nog maar 20 zijn, maar al die tekenfilm figuren van tegenwoordig ken ik echt niet allemaal. Ik hoor deuntjes uit de boxen knallen van Mega Mindy, maar ik heb geen flauw idee hoe die hele Mega Mindy er uit ziet. Soms zie ik kleine meisjes met grote roze maskers met een nog grotere M erop rondlopen en ik heb me laten vertellen dat die maskers en de capejes bij het outfit van Mega Mindy horen. Prima, het zal wel!
Gister liep er ook een klein meisje rond in een prinsessenjurk. Ik begeleid haar in een bakje van de zweefmolen en vraag of Sneeuwwitje goed wil blijven zitten.
Waarop ik als antwoord krijg: "Mevrouw, jij bent echt oud, jij ziet niet eens dat ik doornroosje ben! Ken jij die niet ofzo? Jij bent dom!"
En bedankt, probeer ik een keer leuk te doen, heb ik het weer mis. Haar vriendinnetje speelde voor Astepoester (Assepoester natuurlijk, maar ik schrijf het op zoals het mij verteld werd) en ik moest dan hun moeder maar spelen. De rest van de middag werd ik dus liefkozend Mama genoemd.
De echte moeders waren daar niet echt blij mee trouwens.

Soms kan ik echt genieten van die gesprekken met kinderen. Op een rustige dag zie je steeds dezelfde koppies verschijnen en is het ook iets makkelijker te onthouden waar ze zich mee bezig houden. Op andere dagen is het druk en vervloek ik de kinderen het liefst, maarja, altijd blijven lachen he. In elk geval lig ik ‘s avonds regelmatig met een glimlach op mijn bed terug te denken aan deze opmerkingen. Zie je wel, ze maken mijn dag toch steeds weer goed!

Sommige vrienden komen en gaan. Het ene jaar ga je met die om en het andere jaar met de anderen. Of dat nu echte vrienden zijn betwijfel ik, het is een vraag die vrij vaak door mijn hoofd spookt de laatste tijd.
Echte vrienden leer je kennen in tijden die niet goed gaan, het maakt niet uit wat voor problemen je hebt, sommige "vrienden" zijn je gezeur en gepraat over je problemen al snel zat en laten dat subtiel merken. Die echte vrienden, die kun je zo een jaar niet zien, maar als jullie elkaar dan toch weer zien is het als vanouds.

Zo heb ik al 14 jaar een vriendin. Toen ik hier kwam wonen en naar een nieuwe school ging was zij degene die mij rond ging leiden in mijn nieuwe school, zij was degene die op woensdagmiddag hier een boterhammetje (of 4, omdat het altijd zo gezellig was en we maar door bleven eten) kwam nuttigen, zij was degene die ik uit het oog verloor na de basisschool. Je slaat allebei een eigen richting in, je denkt wel eens aan elkaar, maar een nieuwe school = nieuwe vrienden, er was geen tijd meer voor elkaar. Die vriendin komt ineens werken bij de supermarkt waar ik al een aardige tijd als cassiere werk en we zien elkaar weer regelmatig. Het is de vriendin die ik na een jaar helaas weer uit het oog verloor.

Gelukkig is daar hyves. Echt waar, hyves doet wonderen, we kwamen elkaar weer tegen. Een jaar geleden raakten we weer aan de praat, het is de vriendin die op mijn verjaardag kwam, de vriendin die gexefnterresseerd was in de problemen van dat moment, het is de vriendin die echt liet blijken mij te missen toen ik in Thailand zat. Het is de vriendin die ondanks alles mijn vriendin blijft.

Het is de vriendin waar ik er maar 1 van heb, maar het is ook de vriendin die ik absoluut niet meer wil missen.

Dit is vriendschap door dik en dun, al 14 jaar lang. Sommige mensen verdienen het nu eenmaal om even in het zonnetje gezet te worden ^_^

Sommige televisieprogramma’s zijn echt belachelijk. Andere programma’s zijn zo belachelijk dat ze leuk zijn. Noem nou Lekker Slim. Elke zondagavond op rtl5. Het programma word gepresenteerd door Bridget Maasland.
Het is de bedoeling dat 6 mannelijke kandidaten een poging doen het vrouwelijke brein te doorgronden. In plaats van zelf antwoorden te geven op de vragen die komen, moeten zij raden of de 6 (vaak) mooie vrouwen het goede antwoord zullen weten.

Dit is echt hilarische televisie. Ik moet toegeven dat ik zelf absoluut niet de slimste vrouw van Nederland bent. Ik ben er nog dankbaar voor ook, maar dit slaat werkelijk alles. Als er een vraag komt waar de vietnamese oorlog was en er word als antwoord China gegeven, omdat je vietnamese loempia’s hebt en loempia’s nou eenmaal uit China komen, pies ik bijna in mijn broek van het lachen. Soms krijg ik last van plaatsvervangende schaamte. Waarom doen zulke vrouwen toch altijd voor of elke vrouw van Nederland het allerlaagste IQ heeft? Maargoed, de tranen die al snel over je wangen stromen van het lachen, maken alles weer goed.

Dit is bijna nog leuker dan de dames van Dames in de dop bij Jensen. Dit is bijna nog leuker dan beauty en de nerd. Lekker Slim is dommer dan dom, maar wel erg grappig om naar te kijken.
Het is trouwens wel zo, dat de mannen het echt doen lijken of die vrouwen mega dom zijn, maar let op, zelf weten ze vaak het antwoord zelf niet eens, maar dat vertellen ze er even niet bij!

Een uur lang lachen, gieren, brullen. Elke zondagavond om 21.35 uur op RTL 5.
Hebben jullie dit programma al eens gekeken? En wat vind je er van?

Al een behoorlijke tijd maak ik deel van een vriendinnen groep. Als we compleet zijn zonder de mannen zijn we met 8 giechelkonten. Allemaal zo verschillend als maar zijn kan. De eersten zijn net 21 geworden en de rest word de komende 2 maanden 21. We zijn jong, gezellig en gek.. Daarom was het best schrikken toen 1 van de 8 vorig jaar vertelde dat ze was gestopt met de pil. Jaaa hoor, daar gaan onze stapavondjes! We gaan serieus worden.. Nou ja dat laatste is niet helemaal waar, maargoed, 1 van ons gaat serieus worden
Na verschillende pogingen om zwanger te worden kwam herfst vorig jaar het nieuws dat het was gelukt. Raya en Joey verwachten een kind. Het geslacht is inmiddels bekend en nu is het nog 5 weken wachten tot de kleine spruit geboren gaat worden. Wij hebben natuurlijk iets te vieren. Dus 4 weken geleden kwam er een smsje; 11 april wil ik een babyshower surprise party gaan geven voor Raya, we doen 1 groot cadeau, we doen het bij mijn moeder thuis, zij gaat koken. En Raya denkt dan dat ze gewoon een hapje gaat eten bij m’n moeder.
Good story! Nu nog waarmaken.. Weken ben ik bang geweest dat iemand zich zou verspreken. Afgelopen zaterdag 11 april was het dan zover! Om iets voor 6en ontmoette ik 1 van de andere meiden, gauw doorgefietst naar gastvrouw moeder van Kim, fietsen achter in de tuin gezet, zodat ze niet gelijk gezien zouden worden, de geur van Surinaams eten kwam ons tegemoed terwijl wij de laatste dingetjes regelden met z’n allen. Iets na half 7 werden Kim en Raya gebeld, wij zijn klaar, er moet alleen nog even kouseband gedraaid worden, maar dan is het eten klaar. Wij wachtten in spanning af, de moeder van Kim zei dat ze er aan kwamen, dus ik dook onder de tafel met mijn camera filmklaar boven de tafel uitstekend. Terwijl de andere 6 meiden in 2 groepjes aan weerszijden van de deur verstopt stonden. Kim kwam als eerste binnen, met een zenuwachtig hoofd. Raya kwam binnen en iedereen riep SURPRISE! Wat een verrassing, en wat een spanning viel er van ons allemaal af. Na 5 minuten giechelen en Raya’s verrasde verhoofd te bekijken begonnen we met het eerste spel. Wie drinkt er als eerste een babyflesje met appelsap op?

Ik heb de helft niet eens opgekregen, wat een zuigkracht heeft zo’n baby, met flinke kramp in onze tong en onze kaken zijn we een hapje gaan eten. Overheerlijke soep! Daarna lekkere Surinaamse bami, terwijl we tussendoor allerlei verschillende spellen speelden. Met een cadeaulint proberen te gokken wat de omtrek van Raya’s buik zou zijn, raden hoe zwaar ze is, een babyborn geblinddoekt zo snel mogelijk verschonen, lekkere maskers op ons gezicht, baby pictionary en het uitpakken van mega veel cadeaus eindigde de avond rond 11 uur. De aanstaande papa moest met de auto komen om alle cadeaus mee naar huis te krijgen.
Al met al was het een zeer geslaagde avond, doe mij vaker van die babyshowers! Wat een leuke party’s! Stiekem kreeg ik zelf helemaal moeder kriebels van al die kleine kleertjes, babyspulletjes, boekjes en andere leuke dingen, maarja, er moet er 1 de eerste zijn!

Weer eens een complete foto van ons alle 8. Nee we zweten niet heel erg, we hebben gewoon erg glimmende maskers op! (as moeder links vooraan met het grijs/zwarte pakje aan)
Bedankt Kim en Moeder voor het verzorgen van de avond!

En Raya, ik hoop dat je hebt genoten van de avond! Geniet van de laatste weken van je zwangerschap en natuurlijk helemaal van de tijd daarna!

Vorige week, 1 april. Egbert en ik maakten samen een einde aan onze relatie. Na veel ruzies, problemen, gezeur en andere vervelende dingen zetten we er een punt achter. Dat is ook vooral de reden van het minimale bloggen. Wat heb ik gehuild. Tranen met tuiten. Je probeert bezig te blijven, gaat met je kop de zon in, probeert niet naar je telefoon te kijken, want nee, hij smst toch niet wat jij wilt. Ik moet zeggen dat ik leukere grappen heb gehoord op 1 april. Helaas was dit geen grap. Wat kun je je ontzettend rot voelen als je de persoon die je het meest lief hebt moet missen. "Hou je groot, raap jezelf bij een, hou vol, je vind wel weer iemand anders" Dat zijn gewoon absoluut niet de dingen die je op zo’n moment wilt horen. Ik wilde dat iedereen mij net zo zielig vond als ik mezelf voelde. Ik wilde horen "Ik wil je terug" En niks anders.
Dan breekt de zaterdag aan, na een avondje borrelen op het werk en bij een vriendin ben ik zo brak als ik weet niet wat. Wat zal ik eens gaan doen? Een verwen middagje. Ook al scheen de zon niet, ben ik op een terras gaan zitten met een vriendin, we hebben lekker een zonnebankje gepakt en hebben gezellig zitten kletsen.
‘s Avonds kwam Egbert langs. Wat een ongemakkelijk gevoel, wat moet je tegen elkaar zeggen? Toen m’n broertje weg was begonnen we dom te lachen om wat er op de tv was, af en toe een knuffel, een kus op m’n hoofd, of even een hand op m’n rug. "Mag ik bij je blijven slapen?" Ja natuurlijk mag dat! Ik heb een extra bed op mijn ruime zolderkamer, dus dat kan gewoon. Na ‘s nachts toch weer te gaan praten, kwamen we tot de conclusie dat dit helemaal niet is wat we willen. Zullen we het weer proberen? Maar wel rustig aan.
"Ja ik wil.."

Of het helemaal een happy ending is weet ik nog niet, wel weet ik dat we een stuk ontspannender met elkaar om gaan, gezellig kletsen over de telefoon, weer lieve smsjes sturen. En volgende week donderdag heb ik een verrassingsdag voor hem in petto.
We gaan er allebei weer voor knokken, ik hoop dat we er helemaal uit gaan komen, wel met z’n 2tjes, want ik wil hem echt niet missen!

Snotter snotter, kuch kuch, snuit, kuch, snotter. M’n kop zit vol van de snot, m’n keel kriebelt als een gek. De verkoudheid slaat op mijn spieren en laat er nou net 1 spier in m’n rug zitten die de klap dubbel zo hard krijgt, omdat ik daar de afgelopen weken al langer last van had. Goed moment om de foto’s van ons warme reisje door Thailand te bekijken denk ik zo.

En god wat wil ik graag terug! Vol trots bekijk ik sommige foto’s, zie je wel, dat fotograferen zit wel in me!

Dit was ‘s avonds op het strand van Pattaya. Een badplaats vlakbij Bangkok. Wat mis ik het daar, niet perse Pattaya, want dit is zo ongeveer het enige echt leuke plekje van het stadje, maar wat mis ik Thailand zeg. Het varixebrende eten, de lieve en vrolijke mensen, de warmte en het onbezorgde. Regelmatig denk ik er aan om terug te gaan, maar ik heb nu nog geen eens geld om een pakje sigaretten te kopen, laat staan om een ticket die kant op te kopen.

Dus terwijl de regen tegen de ramen kletterd, m’n katjes op de vensterbank treurig naar buiten kijken en ik er vrolijk op los snotter, dagdroom ik heerlijk terug naar het warme Thailand, waar alles kan en alles mag!

Vrijdag 13 maart zijn we met de hele vriendinnengroep (op 1 na dan) met aanhang lekker uit eten geweest.
Na weer een paar aparte dingen als slakken etc geproefd te hebben en heerlijk gegeten te hebben zouden wij, wij niet zijn als we niet een foto laten maken van ons hele groepje!

Ik en vriendjelief vallen wel een beetje op met onze bruine koppen he!

Altijd leuk zulke kliekjes! Ik ben natuurlijk weggeweest begin dit jaar en zie overal het project 365 verschijnen! Dat vind ik eigenlijk wel een erg leuk idee!
Vanaf nu gaat mijn camera dus echt weer overal met me mee op stap, om elke dag even een foto te maken van wat ik doe…